Grunburg – jedno z wielu miast zaopatrujących Imperium w produkty spożywcze: takie jak chmiel, pszenicę, jęczmień, warzywa czy też wełnę. Z pozoru proste, średnio rozwinięte na przestrzeni ćwierć wieku zyskało na znaczeniu dzięki prężnie rozwijającym się manufakturom, dobrej pozycji strategicznej oraz układom z gildiami kupieckimi. Miejsce wymiany dóbr, sypialnia sprzedawców i kupców, miejsce niekoniecznie taniej i legalnej rozrywki. Tam gdzie pojawiały się monety, tam zjawiały się inwestycje, a te wymagały kierowania. Niewidoczne gołymi okiem nitki lalkarzy, czyhających w cieniu. Strumień pieniędzy płynął w obie strony, uchodząc przy tym gdzieś w bok, lecz tylko nieliczni mieli dostęp do tego źródła. Sekret ten strzeżony był pilnie, sporym kosztem – wliczając w to daninę krwi. Miejsce, gdzie mogłem się stać wpływowym bogaczem, bądź nikomu niepotrzebnym żebrakiem. Burdele, hazard, tępione pod karą śmierci używki, egzotyczne, rzadkie towary, niewolnicy, owoce lędźwi ziemi. Chociaż nie mówiło się o tym głośno władzę nad miastem pełniła gildia złodziei, posiadająca w kieszeni straż, burmistrza oraz pozostałe, najważniejsze persony. Nieważne czy chodziło o łapówki czy groźby – musiałeś być z szarymi eminencjami albo kończyłeś z nożem w jakieś ciemnej uliczce. Każdy kto posiadał chociaż śladową inteligencje oraz odrobinę instynktu samozachowawczego wiedział co, jak i z kim trzymać.
Najważniejszą zasadą miasta było jednak: nie ufać nikomu.

Minęło dwadzieścia lat od ostatniego, większego najazdu chaosu, który nie dotknął tak mocno miasta jak przejście Czarnej Śmierci. Część uważała, że winni byli sprowadzeni z południa niewolnicy, inni, że to kara za grzechy wymierzona przez samego Sigmara, jeszcze inni, że to klątwa wyznawców chaosu. Prawdy nie odkryto, jednak zaraza zebrała straszliwe żniwo nim ucichła, ostatecznie zanikła. Było to wielkie zwycięstwo wrogów ludzkości, gdyż sama choroba nie była tak straszliwa jak groza i rozpacz, które popchnęły społeczność do bratobójczych walk.
Aktualnie stanowiło to nieprzyjemną przeszłość o której nikt nie lubił rozmawiać, a wspominanie o tym wywoływało raczej ogólne pogorszenie humoru i dezaprobatę. Życie toczyło się dalej, ludzie rodzili się i umierali, a interesy kręciły się dalej.
Miasto posiadało niezbyt wysokie, kamienne mury, parę wieżyczek oraz dwie bramy zamykane na wieczór. Nie oznaczało to, że nie można było dostać się do miasta nocą. Po prostu wymagało to krzyczenia, pukania, łapówek oraz zwykle czekania do granic cierpliwości.
Za dnia kwitł handel, stragany kusiły kolorowymi, pachnącymi i pięknymi dobrami solidnej roboty, magazyny przyjmowały i wydawały olbrzymie ilości towarów, które niedługo później miały opuścić mury miasta na przeładowanych wozach. Niewielka ilość warsztatów rzemieślniczych świadczyła o braku popytu na pewne dobra i usługi. Jednak to miał głowę na karku zawsze mógł dobrze zarobić. W ten osób sposób powstało mnóstwo karcz, pubów oraz sypialni, które gościły kupców, podróżnych oraz najemników wszelakiego sortu. Za dużo gotówki? Nic prostszego. Jak grzyby po deszczu powstawały burdele, domy hazardu oraz uciech. Nadzór nad miastem pełniła ochotnicza straż miejsca, wojsko oraz stojący za nimi bandyci z gildii złodziei.
O pracę było stosunkowo łatwo. Straż i Imperialne wojsko zawsze poszukiwało ochotników, w magazynach zawsze można było dorobić jako tragarz, nosząc niebotycznie ciężkie, mnogie ilości towarów. Jeśli miało się dość talentu i szczęścia można było spróbować szczęścia jako czeladnik u jednego z mistrzów rzemieślniczych lub kupieckich. Posiadający niezwykłe talenty szybko byli rekrutowani przez gildię złodziei, licząc na awans i lepsze łupy. Indywidualizm był ryzykowny, gdyż szare eminencje nie lubiły intruzów na swoim terytorium. Jeśli przyjazne wiadomości nie skutkowały nierzadko dochodziło do bardziej stanowczych przekazów. Nie mniej życie toczyło się dalej, a dobrze naoliwione tryby kręciły do przodu.]]> Wtorek 27 Wrzesień Wtorek 27 Wrzesień